Baby Bag

ნატა საქანელიდან ჩამოვარდა და ახლა საავადმყოფოში მიჰყავდა მანქანით...

ნატა საქანელიდან ჩამოვარდა და ახლა საავადმყოფოში მიჰყავდა მანქანით...

სამი შვილის დედის ბლოგი - ნაწილი მე-4 

(პირველი, მეორე და მესამე ნაწილები იხილეთ ბმულზე დღე 1 - როცა, ჩემი ოჯახი ნაწილობრივ გაიცანით, „მერე რა, რომ ვახშმის შემდგომ ჭურჭლის დარეცხვა ისევ დამეზარა, მერე რა, რომ ახლა ყველას ეძინა და მე სახლს ვალაგებდი, მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი მსიამოვნებდა“​დედაჩემი მოვა და მოგეხმარება“ - როცა ქმრის დაბადების დღეა“)

დღე მე-4 - როცა ბავშვები მამასთან რჩებიან

ძალიან, ძალიან დიდი სიამოვნებით მინდოდა მომეყოლა თქვენთვის უფრო მეტი ჩემი ოჯახის შესახებ, თუმცა, აბა, ვინ გაცდის?! ჩემი დღევანდელი ბლოგი ყველა იმ დედას ეძღვნება, რომლებსაც უწევთ ან მოუწევთ შვილების მამასთან დატოვება. რა ტრაგიკულად ჟღერს, არა?!

მოკლედ... პარასკევი საღამო იყო, როცა ტელეფონმა დამირეკა და ფრიად სასიამოვნო ხმამ მაცნობა, რომ ქალაქგარეთ ორდღიან სემინარზე მიწვევდნენ. ეს იმდენად მიმზიდველად ჟღერდა, რომ უარის თქმა არაფრით შემეძლო. სტუდენტობის შემდეგ არსად წავსულვარ და ეს ორდღიანი გასეირნება ნამდვილი შვება იქნებოდა ჩემთვის. ტრანსპორტირებას, სასტუმროს, კვებას, სწავლებას და ასე შემდეგ ორგანიზატორები უზრუნველყოფდნენ. ხმამ ასევე მითხრა, რომ სპეციალურად ამ სწავლებისთვის უცხოელი ტრენერიც ჩამოიყვანეს და მოკლედ, გაცდენა არაფრით შეიძლებოდა. ყურმილის დადებისთანავე ოთახს მოვავლე თვალი და ჩემი სამი შვილი რომ დავლანდე, ერთი წუთით, წასვლაც კი გადავიფიქრე, მაგრამ მერე ჩემი ძვირფასი და საყვარელი ქმარი გამახსენდა და ცოტათი მომეშვა.
დათას მოსვლისთანავე ვახარე, რომ შაბათ-კვირის გატარება შვილებთან ერთად მოუწევდა, თანაც სრულიად მარტოს. რა თქმა უნდა, ამ ამბავს დიდი სიხარულით არ შეხვედრია, თუმცა ცოლქმრული მსჯელობის შედეგად შეთანხმებამდე მივედით - მე სემინარზე, დათა და ბავშვები კი - სახლში.
ამ ამბით ძალიან ბედნიერმა დათა კოცნით და მისი საყვარელი დაბრაწული კარტოფილით დავაჯილდოვე. ვახშმის შემდეგ ბიჭები და ნატა დავსვი და ავუხსენი, რომ დედიკო ორი დღით და ერთი ღამით უნდა წასულიყო, მათთან კი მამა, ხოლო ღამით კი ბებოც დარჩებოდა. ჩემმა საყვარელმა და უნიკალურმა შვილებმა ახალი ამბავი შესანიშნავად მიიღეს და საჩუქრები დამაბარეს. დათაც დამპირდა, რომ ყოველ საათში სიახლეებს შემატყობინებდა და უკან მობრუნებულს, სახლიც, თვითონაც და ბავშვებიც წესრიგში დამხვდებოდნენ. მოკლედ, პარასკევს ღამით ყველაფერი იდეალურად იყო.
შაბათ დილით ყველაფერი კარგად მიდიოდა, სანამ ტელეფონმა არ დარეკა და მთელმა ავტობუსმა არ გაიგო, რომ ჩემი ქმარი ნატას პამპერსს ვერ აგნებდა. ამას კიდევ არა უშავს, ცოტა ხანში ზარმა ისევ დაიწკრიალა და ამჯერად, ბიჭები მთხოვდნენ, მამას დაურეკე და უთხარი პიჟამას ნუ გვაცმევს, თან გაურეცხავსო. სანამ მე დათას ვუხსნიდი, რომ გარეცხილი ტანსაცმელი კარადაში უნდა მოეძებნა და არა სააბაზანოში, ავტობუსმა ულამაზეს სასტუმრომდე მიგვიყვანა.
განრიგის მიხედვით, ჩაი და ყავა გვიწევდა, ხოლო სემინარი კი 11 საათზე დაიწყებოდა. დაახლოებით 11-ის ნახევრისთვის სასტუმროს მომსახურე პერსონალმაც კი გაიგო, რომ სახლში სამი შვილი და ქმარი მყავდა დატოვებული, რომელიც რატომღაც თავის მაისურს ჩემთან, დაახლოებით 100 კილომეტრის მოშორებით ეძებდა. ამ ყველაფერმა ის გამოიწვია, რომ სემინარის დაწყებამდე მხოლოდ რამდენიმე ადამიანის გაცნობა მოვასწარი, რომლებს თავი უკვე მოვაბეზრე ჩემი მობილურის წამდაუწუმ წკარუნით.
სემინარის პირველმა ნაწილმა შედარებით მშვიდად ჩაიარა. ის იყო შესვენებაზე გავედით, რომ დათამ დამირეკა და მითხრა, ნატა ვერ იძინებს, ასე მეუბნება დედიკოს სიმღერა მიმღერე, ვუთხარი, რომ მე ვუმღერებდი, მაგრამ ამის პასუხად ტუჩებზე ხელს მირტყამს და თვალებს მახუჭინებსო. როცა მივხვდი, რომ სხვა გზა არ მქონდა, სააბაზანოში, ყველაზე ბოლო კაბინაში შევიკეტე, დათას ვიდეოზარით დავურეკე და სიმღერა დავიწყე. ალბათ, არ გაგიკვირდებათ თუ გეტყვით, რომ ჩემ გარდა სააბაზანოში სხვებიც იყვნენ და მათაც მოისმინეს ჩემი ვოკალური შესაძლებლობებით შესრულებული „იავნანა“.
სემინარი ორ საათზე განახლდა. მობილურს ზარი გამოვურთე, მაგრამ როცა დათას მესიჯების რაოდენობამ ოცს გადააჭარბა, გარეთ გასვლა ვითხოვე და სახლში დავრეკე. ყურმილს ოლიამ უპასუხა და ალბათ ეგ იყო პირველი და უკანასკნელი შემთხვევა, როცა მისი ხმის გაგონება ძალიან გამიხარდა. დედამთილმა დამაჯერებლად ამიხსნა, რომ ბავშვები და დათა მაძღრები და საღ-სალამათები იყვნენ და შემეძლო არაფერზე მენერვიულა. ოლიას უთვალავი მადლობა გადავუხადე დახმარებისთვის და სემინარზე გულდამშვიდებული დავბრუნდი. ეჰ, მაშინ ასე მეგონა.
ზუსტად სამ საათში, მაშინ როცა ვახშმისთვის ვემზადებოდით, დათამ დამირეკა. ხმაზევე მივხვდი, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო და სანამ კითხვის დასმას გავბედავდი, თავადვე მითხრა, რომ ყველაფერი კარგად იყო, უბრალოდ პატარა პრობლემა შეექმნათ. პატარა პრობლემა კი (მისი აზრით) იყო ის, რომ ნატა საქანელიდან ჩამოვარდა და ახლა საავადმყოფოში მიჰყავდა მანქანით. შემდეგ რაც მითხრა არ გამიგონია, რადგან მე უკვე ტაქსის ვიძახებდი, რათა სასწრაფოდ თბილისში დავბრუნებულიყავი.
რვისთვის თბილისში ვიყავი. გზაში დათას ველაპარაკებოდი და სანამ არ მითხრა, რომ ნატა კარგად იყო და ყველაფერზე რეაგირებდა, მანამდე მობილური ხელიდან არ გამიშვია. თვალწინ მედგა მისი შავი თმა, ლურჯი თვალები, მსუქანი ხელ-ფეხი და იმ წამს ჩემი თავი ძალიან ცუდ დედად წარმომედგინა. როცა საავადმყოფოში მივედი, ბიჭები სკამზე ჩაძინებულები, ხოლო დათა და ოლია ნატასთან პალატაში დამხვდნენ. ჩემს პატარასაც ეძინა. შუბლზე შაბათი საღამოს ხიფათიანი შემთხვევის შედეგად გაჩენილი პატარა ნაიარევი მოუჩანდა, რომელსაც ჩემი სემინარი, დათას და ოლიას ერთობლივი შაბათ-კვირა და ბიჭების ნანატრი თავისუფლება შეეწირა.
ახლა უკვე კვირაა. ღამის საათები. სახლში ყველას სძინავს. დათა ნატას მიუწვა და ჩემი ნამღერი იავნანათი დააძინა, რომელიც ტელეფონში გადმოუწერია. მე სემინარზე არ დავბრუნებულვარ და არც იმათ გახსენებიათ ჩემი თავი. ბიჭებს იქითა შაბათ-კვირას პარკში წაყვანას დავპირდით. ოლია ჩვენთან დარჩა და სახლის დალაგებასა და საჭმლის მომზადებაში მეხმარებოდა, სანამ მე ნატას დავტრიალებდი თავზე. მოკლედ, ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა, ზუსტად ისე, როგორც იმ ავბედით ზარამდე იყო.

სამი შვილის დედა თავისი ცხოვრების დეტალებს momsedu.ge-ს მეშვეობით კვლავ გაგიზიარებთ

შეიძლება დაინტერესდეთ

როდესაც კურორტზე ხარ და ბავშვები ისვენებენ - ანუ საზაფხულო არდადეგები სამ შვილთან ერთად

როდესაც კურორტზე ხარ და ბავშვები ისვენებენ - ანუ საზაფხულო არდადეგები სამ შვილთან ერთად

სამი შვილის დედის ბლოგი - ნაწილი მე-6

(პირველი, მეორე, მესამე, მეოთხე და მეხუთე ნაწილები იხილეთ ბმულზე დღე 1 - „როცა, ჩემი ოჯახი ნაწილობრივ გაიცანით“, „მერე რა, რომ ვახშმის შემდგომ ჭურჭლის დარეცხვა ისევ დამეზარა, მერე რა, რომ ახლა ყველას ეძინა და მე სახლს ვალაგებდი, მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი მსიამოვნებდა“, დედაჩემი მოვა და მოგეხმარება“ - როცა ქმრის დაბადების დღეა“, „ნატა საქანელიდან ჩამოვარდა და ახლა საავადმყოფოში მიჰყავდა მანქანით“​„ხვალიდან სხვა სამყაროში ვინაცვლებთ - იქ, სადაც ყველგან ბავშვები და მათი მშობლები არიან“ - სამი შვილის დედის საზაფხულო არდადეგები“)

დღე მე-6 - როდესაც კურორტზე ხარ და ბავშვები ისვენებენ

კვირა დილაა. დღეს კურორტზე მივდივართ. დათამ დაიჟინა ადრე წავიდეთო და ყველანი შვიდზე წამოგვყარა, თუმცა „მამას გოგოს“ გაღვიძება მაინც ვერ მოახერხა და ახლა ყველანი ნატას გაღვიძებას ველოდებით. სანამ ჩემმა პატარა გოგომ თვალები გაახილა, მე საუზმე მოვამზადე და ბიჭები და დათა ვასაუზმე, შემდეგ ბარგი ქვემოთ ჩავიტანეთ და მანქანაში ჩავალაგეთ. ამასობაში ათი საათიც გახდა და სადღაც 11-ის ნახევრისთვის მე და ჩემი ბიჭები საყვედურით აღსასვე თვალით ვუყურებდით დათას, რომელიც ამაოდ ცდილობდა ნატას საწოლიდან გამოთრევას. საბოლოოდ, გზას თორმეტის ნახევრისკენ დავადექით და დაახლოებით სამ საათში კურორტზე ვიყავით.

სანამ ჩემს ქმარს ბარგი მეორე სართულზე აჰქონდა, მე და ნატამ სასტუმროს მეპატრონე მოვინახულეთ. ელენემ, რომელიც ჩემი და დათას ძველი მეგობარია, ორი სიტყვით თავისი ამბები მომიყვა და შემდეგ ოთახში ამაცილა. ოთახი ამჯერად მეორე სართულზე მდებარეობდა და სამ საწოლს, კარადას, თაროს და სააბაზანოს მოიცავდა. ბავშვებს ტანსაცმელი გამოვუცვალე და სადილის მოსამზადებლად ქვემოთ ჩავედი. საერთო სამზარეულოში რამდენიმე ნაცნობი ოჯახიც შევნიშნე. მიკითხ-მოკითხვების შემდეგ გაზქურასთან კუთვნილი ადგილი დავიკავე და ოჯახს, შეძლებისდაგვარად, სასიამოვნო სადილით გავუმასპინძლდი.
დანარჩენი დღეები თითქოს ერთმანეთს ჰგავდა. ჩემი, დათასი და ბავშვების ცხოვრება დილის თერთმეტის ნახევარზე იწყებოდა, შემდეგ საუზმე, ქალაქში გასეირნება, ნატას ძილი, სადილი, საღამოს მინდორი, პარკი და ბავშვების გემოვნების დაკმაყოფილება, ვახშამი, სასტუმროს ეზოში თამაში და ისევ, თერთმეტის ნახევარზე დაბანა, დაძინება, დასვენება.
ეს რუტინა ცოტათი მაშინ შეიცვალა, როცა დედა ჩამოვიდა და მეც და დათამაც ცოტა ამოვისუნთქეთ. ბიჭები საკმარისად დიდები იყვნენ იმისთვის, რომ თავიანთი თავისთვის მიეხედათ და შესაბამისად, მათ მხოლოდ ჭამისთვის ვეძახდით. ერთადერთი, ვისაც ყურადღება და მოფერება სჭირდებოდა, ნატა იყო. მისი გაღვიძებისას იწყებოდა ჩვენთვის დილა და საღამოსაც, ანალოგიურად, როცა ის იძინებდა, შეთანხმებულებივით, ვიძინებდით ჩვენ.
დედას ჩამოსვლამ ჩემი საქმეც შეამსუბუქა, რადგან საჭმლის კეთება აღარ მიწევდა და მთლიანად ნატას მოვლაზე ვიყავი გადართული. მიუხედავად ამისა, იქ ყოველი დღე მაინც დამღლელი იყო. დღის მანძილზე ნატა დაახლოებით ათჯერ მაინც ადიოდა და ჩამოდიოდა კიბეებზე, დარბოდა ეზოში, სეირნობისას ხელით ვატარებდით, რადგან ფეხით წამოსვლა არ სურდა, ჭამის დროს უკან დავსდევდი კოვზით ხელში (მაგიდასთან მხოლოდ მაშინ ჭამდა, როცა ძალიან შიოდა), დაძინებისას, რა თქმა უნდა, მთელი სასტუმროს გასაგონად მიწევდა იავნანას სიმღერა. რაც შეეხება ბიჭებს, მათი მოვლა-პატრონობა დათასთვის მქონდა ჩაბარებული და ისიც მორჩილად იტანდა მათ ხუმრობებსა და ოინებს. პირველივე დღეს, ვახშმობის შემდეგ ისეთი თამაშობა გამართეს უკანა ეზოში, რომ იმ დღესვე დავიმსახურეთ ყველაზე ხმაურიანი ოჯახის სახელი, რომელსაც უკვე ამაყადაც კი ვატარებთ.
ღამით, როცა ბავშვები დაიძინებდნენ, საწოლიდან ჩუმად ვიპარებოდი და ელენესთან და სხვა დედებთან ერთად ვჭორაობდი. იშვიათად ამ ჭორაობას თან მარტინი და ტკბილეულიც ერთვოდა და მერე ჩემს საბრალო ქმარს უწევდა ჩემი ატანა მთელი ღამე. ასეთ დროს განსაკუთრებულად ვგრძნობდი, რომ ძალიან მიყვარდა. ეს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, საზღვრების ფარგლებში ხდებოდა, რადგან ნატა ღამით ორ-სამჯერ ჯერ კიდევ მაღვიძებდა და შიმშილის დაკმაყოფილებას მთხოვდა.
როგორც თბილისში, არც აქ მხიბლავდა წვიმიანი დღეები, რადგან ეს ნიშნავდა - ტალახიან ოთახს, სველ იატაკს, ბევრ ხმაურს სასტუმროში, სიზარმაცეს, გაღიზიანებულ ნატას და ჯოკრის მოთამაშე ქმარს, სხვა მამებთან ერთად რომ იჯდა მანამდე, სანამ ბიჭები „თავს არ გავიდოდნენ“.
სამაგიეროდ, მზიანი დღეები მთელი ოჯახისთვის ნეტარება იყო და ჩვენც ხომ ზუსტად ამისთვის დაგვყავდა აქ ბავშვები, რომ მათ ტყისა და მთების ჰაერი ჩაესუნთქათ, ბევრი ერბინათ, ეთამაშათ და მშობლების ფული დაეხარჯათ.
აქ კიდევ ერთი კვირა დავრჩებით, შემდეგ კი სოფელში გადავინაცვლებთ. ერთი სული მაქვს საკუთარი სახლი ვნახო, მეზობლები მოვინახულო, მდინარეზე ჩავიდე, კლასელები მოვიკითხო და საერთოდ, მეც დავისვენო, თორემ აქ მე დასვენებისთვის არ მცალია, იქ კი იმდენი ადამიანი დამხვდება, რომ ჩემს სამ შვილსა და ქმარს უჩემოდაც მოუვლიან. მოკლედ, სულ მალე ახალი ბლოგი ჰამაკში, ლეღვის ხეების ჩრდილში და ცივი ყავით ხელში დაიწერება.

სამი შვილის დედა თავისი ცხოვრების დეტალებს momsedu.ge-ს მეშვეობით კვლავ გაგიზიარებთ

წაიკითხეთ სრულად