Baby Bag

,,თუ გინდათ, რომ პანდემია მალე დასრულდეს, როცა ვაქცინაციის შანსი გექნებათ არ გაუშვათ ხელიდან!''

,,თუ გინდათ, რომ პანდემია მალე დასრულდეს, როცა ვაქცინაციის შანსი გექნებათ არ გაუშვათ ხელიდან!''

კალიფორნიის უნივერსიტეტის დოქტორანტი ცოტნე ჩიტიაშვილი, რომელმაც კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინაცია ჩაიტარა, სოციალურ ქსელში ვაქცინის შესახებ პოსტს აქვეყნებს. ​​MomsEdu.ge​ მას უცვლელად გთავაზობთ:

,,დავიწყებ იმით, რომ დღეს მე ძალიან გამიმართლა კოვიდის ვაქცინა რომ შემხვდა. ერთადერთი მიზეზი,თუ რატომ მოხდა ეს, არის ის, რომ ჩვენი დეპარტამენტი UCLA-ს სამედიცინო სკოლის ნაწილია. უნივერსიტეტის დიდი ნაწილი ისევ ელოდება თავის რიგს.

მოკლე შინაარსი: თუ გინდათ, რომ პანდემია მალე დასრულდეს, როცა ვაქცინაციის შანსი გექნებათ არ გაუშვათ ხელიდან!

ახლა ცოტა გრძლად:

ეს ვაქცინები ისე სწრაფად გააკეთეს, საშიში ხომ არ იქნება გამოყენება?

- ჩვენ რომ ვიყოთ 2000-იანი წლების დასაწყისში, ეს ნამდვილად იქნებოდა სამართლიანი კითხვა, თუმცა ხშირად მედიაში არ ლაპარაკობენ იმაზე, რომ დღევანდელი მოლეკულური ბიოლოგიის და ბიომედიცინის მიღწევები საშუალებას გვაძლევს მაგ.

1) გავშიფროთ ადამიანის (ან ვირუსის) გენომი 24 საათზე ნაკლებ დროში, რასაც 10 წელზე მეტი დაჭირდა 90-იანების ბოლოდან 2000-იანების დასაწყისში, როცა ადამიანის გენომის პროექტი მიმდინარეობდა და მილიარდობით დოლარი დაჯდა. დღეს ადამიანის სრული გენომის გაშიფრვა შეიძლება ~$800 ღირდეს.

2) მოლეკულური კლონირება (ვირუსული ვექტორების შესაქმნელად) და თუნდაც რნმ-ის სინთეზი ბევრად სწრაფად და იაფად არის შესაძლებელი დღეს ვიდრე 5-10 წლის წინ.

3) კომუნიკაცია სამეცნიერო წრეებს შორის, ვირუსული გენომების გაშფრვა და გამოქვეყნება ხდება ძალიან სწრაფად და თითქმის ყველას აქვს წვდომა ამ ყველაფერზე.

ეს ძალიან მარტივი მაგალითები და სხვა ფაქტები განაპირობებს ამ ვაქცინების წარმატებით შექმნას წელიწადზე ნაკლებ დროში. ასე რომ, სისწრაფე ცუდი არ არის ამ შემთხვევაში. ეს მიღწევები, რომლებზეც სამეცნიერო წრეები წლობით მუშოაბენ, ტყუილად არ იკარგება.

რომელი ვაქცინა გავიკეთე? და მქონდა თუ არა არჩევანის საშუალება?

- მე დღეს შემხვდა მოდერნას ვაქცინა ანუ რნმ ვაქცინა. ამჟამად არჩევანის საშუალება არ არის და კიდევ დიდი ხანი ვერ იქნება, რადგან ჯერ ვაქცინების რაოდენობა ძალიან მცირეა.

რა ხდება ახლა ჩემს ორგანიზმში?

-რნმ მოლეკულები, რომლებიც ვაქცინაციისას მოხვდა ჩემს ორგანიზმში, აღწევს კუნთის უჯრედებში, რომლებიც რნმ-ს "გადათარგმნიან" ცილად, კერძოდ, "სპაიკ" ცილად, რომელსაც კორონავირუსი იყენებს ჩვენი უჯდრედის რეცეპტორებთან დასაკავშირებლად. შესაბამისად, ჩემი ორგანიზმი ამ ცილას აღიქვამს, როგორც "უცხოს" და წამოქმნის ანტისხეულებს, რომ მერე დამიცვას თუ ვირუსი შემეყრება.

გვერდითი ეფექტები თუ აქვს და გრძელვადიანი რა ეფექტი შეიძლება ჰქონდეს? შემიცვლის გენომს ეს ვაქცინა?

- ვაქცინის მიღებიდან 12 საათზე მეტი გავიდა დღეს, არ მაქვს თავის ტკივილი, არც სიცხე; უბრალოდ ვგრძნობ ნანემსარ ადგილს და კუნთი არის ოდნავ შეშუპებული. თუმცა გამაფრთხილეს, რომ დაბალი სიცხე, თავის ტკივილი ან დაღლილობა შეიძლება გამოიწვიოს.

- რნმ ვაქცინა გენომს ვერანაირად ვერ შეგვიცვლის. რნმ ვერ ინტეგრირდება ჩვენს გენომში. ადამიანებს უბრალოდ არ გვაქვს ისეთი ცილები, რომლებიც რნმ მოლეკულას გადათარგმნის დნმ-ად და მერე კიდევ გენომში მოხდეს ინტეგრაცია. იგივე შეიძლება ითქვას ადენოვირუსულ ვაქცინებზე (მაგ. ასტრაზენეკა და ჯონსონ&ჯონსონი). ეს ადენოვირუსული ვაქცინები ისეა შეცვლილი, რომ ადენოვირუსი ვერ გამრავლდება ჩვენს უჯრედში და ვერც ინტეგრირდება გენომში.

- მედიაში ბევრგან დაიწერა, რომ ვაქცინაციამ რამდენიმე ადამიანში გამოიწვია ალერგიული რეაქცია და ანაფილაქსიური შოკი. ჟურნალისტებმა ოღონდ პროვოკაციული რამე დაწერონ მეტი არაფერი უნდათ. ბევრი სტატიის სათაურის მეტს არაფერს კითხულობს. ყველაზე მნიშვნელოვანია სიხშირე ამ ანაფილაქსიური შოკის, თორემ ბევრ ადამიანში მას მიწისთხილის კარაქიც იწვევს.

- 19 იანვრის მონაცემებით ამერიკაში მოდერნას ვაქცინისგან ანაფილაქსიური შოკის შანსი არის 2.1/1 მილიონში და პფაიზერის 6.2/1 მილიონში. სულ დაფიქსირებული 60 ანაფილაქსიური შოკის შემთხვევიდან (ორივე ვაქცინის ერთად) არავინ გარდაცვლილა. თუმცა, სიფრთხილიდან გამომდინარე, CDC რეკომენდაციაა დღეს, რომ თუ ძლიერი ალერგიის ისტორია აქვს ადამიანს, განსაკუთრებით, ვაქცინებზე არ უნდა აიცრან!


რომელი ვაქცინა ჯობია? რომელი ფირმის?

- დღეს დედამიწის სხვადასხვა კუთხეში სხვადასხვა ვაქცინაა დამტკიცებული. მაგ. ამერიკაში მხოლოდ პფაიზერის (რნმ ვაქცინა) და მოდერნას (რნმ ვაქცინა) ვაქცინებია დამტკციცებული. ინგლისში: პფაიზერი, მოდერნა და ასტრაზენეკა (ადენოვირუსული). ამ სამი კომპანიის ვაქცინების ეფექტურობა და კლინიკური გამოცდის შედაგები გამოქვეყნებულია რეცენზირებულ ჟურნალებში და ყველას შეუძლია ნახოს.

- დღეს გამოქვეყნდა კიდევ ნოვავაქსის ინგლისში ჩატარებული კლინიკური გამოცდების შედეგი და, სავარაუდოდ, მასაც მალე დაამტკიცებენ.

- ჩასწორება: დღეს გამოაქვეყნა ჯონსონ&ჯონსომაც კლინიკური გამოცდების შედეგი, სადაც 40000 ადამიანზე მეტი აცრეს და 85% ეფექტურობის დონე, რაც ძალიან კარგი მაჩვენებელია. კიდევ ამ ვაქცინის მთვარი უპირატესობა არის ის, რომ მხოლოდ ერთი აცრაა საჭირო; ყველა დანარჩენი პფაიზერი, მოდერნა და ასტრაზენეკა 2 აცრაა 3-4 კვირის ინტერვალით. ჯონსონ & ჯონსოსნის ვაქცნიაც ადენოვირუსულ ტექნოლოგიაზეა დაყრდნობილი და შესაძლებელია ძალიან ბევრი დოზის სწრაფად წარმოება.

წყარო მარტივი ენით: https://www.sciencemag.org/.../one-dose-covid-19-vaccine...

,,ნიუ იორკ ტაიმს”-ს აქვს მარტივი ენით და ილუსტრაციებით კარგად შეჯამებული სხვადასხვა ვაქცინები და მათი მოქმედების პრინციპები


 არჩევანი რომ მქონდეს, რომელ ვაქცინას გავიკეთებდი?

- ყველა სამეცნიერო თუ არასამეცნიერო ინფორმაციაზე დაყრდნობით, რაზეც მაქვს წვდომა, დღეს რომ მქონოდა არჩევანი გავიკეთებდი: პფაიზერის, მოდერნას ან ასტრაზენეკას ვაქცინებს. ასევე როცა ჯონსონ & ჯონსონის და ნოვავაქსის შედეგები გამოქვეყნდება და ავტორიზაციას გაივლის ამათაც გავიკეთებდი. დღეს, მაგალითად, არჩევანის საშუალება ამერიკაში არ არის და ეს ასე იქნება ბევრ ქვეყანაში დიდი ხნის განმავლობაში სანამ ვაქცინის დოზების რაოდენობა არ გაიზრდება.

უკვე მაკონტროლებს თუ არა ბილ გეითსი?

- ჯერ ვერ ვიჭერ სიგნალს,  მაგრამ ეს კითხვა თუ სერიოზულად ვინმეს უჩნდება, ჩემი კონტროლი თუ ვინმეს უნდა ისედაც მაკონტროლებს ტელეფონით ან კომპიუტერით, და არა მგონია ჩიპის დახარჯვად ვღირდე...

- რომ დავიცვა ჩემი თავი, ჩემთვის საყვარელი ადამიანები და ყველა ადამიანი ჩემს ირგვლივ ვინც მაღაზიაში, სამსახურში, ქუჩაში შემხვდება და რომ მალე მორჩეს პანდემია!

რა შეიძლება მოხდეს თუ ბევრი ადამიანი უარს იტყვის აცრაზე?

- რაც უფრო მეტ ხალხს შეეყრება ვირუსი, მეტი შანსია რომ მოხდეს მისი მუტირება. უკვე ვხედავთ, რომ არის შტამები ინგლისიდან, სამხრეთ აფრიკიდან, ბრაზილიიდან, რომლებიც კიდევ უფრო მარტივად ვრცელდება. ინფიცირების დონე თუ არ შემცირდა, შტამების რიცხვიც გაიზრდება და არის შანსი იმისა, რომ დღევანდელი ვაქცინებიც დაკარგავს ეფექტურობას. ამიტომ არის აუცილებელი პირბადის ტარება, ჰიგიენის დაცვა, დისტანცირება და გრძელვადიანი დაცვისთვის ვაქცინაცია.

რატომ ვწერ ამ ყველაფერს აქ?

- ძირითადად მინდა იმ ხალხმა, ვინც ჯერ ვერ ჩამოყალიბდა, ნახოს, რომ მე როგორც ადამიანს, რომელსაც პირდაპირი ყოველდღიური შეხება მაქვს იმ ტექნოლოგიებთან, რომლებმაც განაპირობა ამ ვაქცინების სწრაფი შექმნა, სამეცნიერო წრესთან და წვდომა მაქვს ინფორმაციასთან (რომელთანაც ასევე ყველა ადამიანს აქვს), ვენდობი ამ ყველაფერს და დღეს როცა მომივიდა წერილი ყველაფერი დავყარე და გავიქეცი ასაცრელად.

პ.ს. ხო სურათში სამი პირბადე მიკეთია, უცნაური რეგულაციები აქვს ჩვენს ჰოსპიტალს,'' - აღნიშნავს ცოტნე ჩიტიაშვილი.

არ დაგავიწყდეთ !!!

Momsedu.ge-მ თქვენთვის, ქალებისთვის შექმნა ახალი სივრცე, სადაც ყველაზე მცოდნე დედები იყრიან თავს. ჯგუფის დასახელებაც სწორედ ასეა - „მცოდნე დედების ჯგუფი“, რომლის საშუალებით დედები ერთმანეთს საკუთარ გამოცდილებას გაუზიარებენ. (ჯგუფში გასაწევრიანებლად ნახეთ ბმული - „მცოდნე დედების ჯგუფი“)

შეიძლება დაინტერესდეთ

,,მოგვეწონებოდა, ასე დაუკითხავად ჩვენს ფოტოებს, რომ აფრიალებდნენ ტრაგედიის ხაზგასასმელად?''

,,მოგვეწონებოდა, ასე დაუკითხავად ჩვენს ფოტოებს, რომ აფრიალებდნენ ტრაგედიის ხაზგასასმელად?''
ფსიქოლოგი ჯანა ჯავახიშვილი ბათუმის ტრაგედიის შესახებ წერს. პოსტში, ფსიქოლოგი რამდენიმე სხვადასხვა საკითხს განიხილავს:

,,მეგობრებო, ბევრი პოსტი შემომხვდა დღეს ამ სივრცეში, რომელიც ამბობს, რომ ფსიქოლოგები უკვე ამ ეტაპზე უნდა ეხმარებოდნენ ბათუმის ტრაგედიაში დაზარალებულ ადამიანებს. რომ არ მოხდეს მცდარი შეხედულებების გავრცელება, მინდა ამაზე კომენტარი გავაკეთო: უბედური შემთხვევისა თუ კატასტროფების დროს რეაგირების მიდგომები უნდა ეყრდნობოდეს სამეცნიერო მტკიცებულებას იმის თაობაზე, რა არის ეფექტური და რა ეხმარება ადამიანებს გაუმკლავდნენ უბედურებას, და რა არ ეხმარება და პირიქით, აზიანებს.

მტკიცებულება გვიჩევენებს, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია, ვაცალოთ ადამიანებს, რომლებმაც პოტენციურად მატრავმირებელი გამოცდილება მიიღეს, რომ თავისი ბუნებრივი გამკლავების რესურსები ჩართონ.

პოტენციურად მატრავმირებელ გამოცდილებას ექვემდებარება მსოფლიოს მოსახლეობის დაახლოებით 85%, მაგრამ პოსტტრავმული სტრესული აშლილობა უვითარდება მსოფლიო მოსახლეობის საშუალოდ დაახლოებით 3%-ს (ცოტა მეტს), ხოლო მათგან, ვინც დაექვემდებარა მატრავმირებელ გამოცდილებას - საშუალოდ დაახლოებით 6%-ს.

აქვთ სტრესმედეგობა (ინგლისურად resilience) ადამიანებს, ოჯახებს, სამეზობლოს. და უნდა ვაცალოთ, რომ ეს ბუნებრივი დაძლევის მექანიზმები ჩაირთოს და ამუშავდეს, აქ არ შეიძლება "მკურნალობა" დავუწყოთ, აქ არ შეიძლება ფსიქოლოგიზაცია, ფსიქიატრიზაცია, ფსიქოთერაპიზაცია, "დამამშვიდებელი წამლების მიცემა".

სხვა არის, თუ ადამიანი ისეა გამოსული წყობიდან, რომ თავს ვეღარ უვლის, ყოველდღიურ მოვალეობებს ვეღარ ასრულებს - ამ შემთხვევაში მწვავე სტრესულ რეაქციებთან გვაქვს საქმე და საჭიროა პროფესიული დახმარება. სხვა შემთხვევაში - უნდა ვაცალოთ.

უნდა ვენდოთ ადამიანის და მისი უახლოესი გარემოცვის დაძლევის რესურსებს, მათ ჩვეულ გამკლავების სტრატეგიებს (იქნება ეს რელიგიურ რწმენაზე დაფუძნებული თუ სხვა სტრატეგიები) - ეკოლოგიურები უნდა ვიყოთ ჩვენს მიდგომებში, ამ სიტყვის ფართო გაგებით. უნდა ვაცალოთ.

ტრავმული გამოცდილებიდან ერთი თვის მანძილზე ბუნებრივია, რომ ადამიანებს ჰქონდეთ სიმპტომები - განმეორებადი არაკონტორლირებადი მოგონებები, სიზმრები გადატანილ ტრავმულ გამოცდილებაზე, ძილის დარღევები, აწეული შფოთვა და გაღიზიანებადობა, ადვილად შეკრთომა მოულოდნელ ხმაურზე, თავის არიდება ტრავმულ გამოცდილებასთან დაკავშირებული სიტუაციების, შესაძლოა ემოციების ერთგვარი დაქვეითებაც ("ანესთეზია"), შესაძლოა დაწეული გუნება-განწყობილება, ბრალეულობის განცდა (მაგ., ე.წ. გადარჩენილის ბრალეულობის განცდა" - რომელიც ირაციონალურია - ადამიანის ბრალი არ არის რომ ის გადარჩა როცა სხვა ადამიანი დაიღუპა, მაგრამ მას შესაძლოა აწუხებდეს ეს აზრი). და ასე შემდეგ. ამგვარი სიმპტომების გაჩენა ტრავმული გამოცდილების მიღების მერე - ბუნებრივი რეაქციებია იმ არანორმალურ გარემოებებზე, რაც ადამიანმა გამოიარა, მაგრამ - მხოლოდ ერთი თვის მანძილზე - თუ სიმპტომები არ განილევა პირველი თვის ბოლოსთვის ეს შესაძლოა პოსტტრავმული სტრესული აშლილობის განვითარებაზე მიგვითითებდეს. მაგრამ ერთი თვის მანძილზე სიმპტომების არსებობა - ბუნებრივია და ამ სიმტპომების დახმარებით ადამიანი უმკლავდება ტრავმულ გამოცდილებას, "ინელებს" მას. აქ არ უნდა ჩავერიოთ "მკურნალობით" და არ უნდა შევუშალოთ ხელი ბუნებრივ გამკლავებას.

ამავე დროს, ტრავმული გამოცდილების მიღებიდან ერთი თვის მანძილზე უაღრესად მნიშნელოვანია ე.წ. "ფხიზელი დაკვირვება" - იმისა, მცირდება თუ არა სიმპტომების ინტენსივობა და სიხშირე ერთი თვის მანძილზე. თუ მცირდება - ესე იგი, მუშაობს ადამიანის ბუნებრივი დაძლევის, გამკლავების რესურსები (ადამიანისა და მისი სოციალური გარემოცვისა). თუ პირიქით, იზრდება სიმპტომების სიხშირე და ინტენსივობა და მდგომარეობა უარესდება - აი აქ საჭიროა პროფესიული დახმარება. მაგრამ ამას ვერ ვიტყვით დღეს. ამას უნდა ფხიზელი დაკვირვება. და თუ ადამიანს ესაჭიროება დახმარება - აქაც არსებობს მტკიცებულებითი მეთოდები. ბათუმში არის ძალიან კარგი სერვისი, კლუბი სინერგია, რომელიც მომზადებულია ამ საკითხებში და მობილიზებულია და გაუწევს დახმარებას იმ ადამიანებს, ვისაც დასჭირდება დახმარება.

ამავე დროს, ამ ტრაგედიაში არიან განსაკუთრებით დაზარალებული ადამიანები, ისინი, ვისაც ოჯახის წევრები დაეღუპა. და მათ ამ ეტაპზე განსაკუთრებული მზრუნველობა ესაჭიროებათ ყველა ჩვენგანის მხრიდან. განსაკუთრებული თანადგომა. ქედის მოხრა მათი ტკივილის წინაშე. მაგრამ არა "მკურნალობა" (თუ ეს არ არის მწვავე მდგომარეობა, რომელიც ზევით აღვწერე). მათაც უნდა ვაცალოთ, რომ მათ და მათი უახლოესი გარემოცვის გამკლავების რესურსებს არ შევუშალოთ ხელი ზედმეტი ჩარევით ამ ეტაპზე. აქ ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ ეს რამდენიმე დღე რომ გაივლის, არ მივატოვოთ ეს ადამიანები.

ამ წუთში მეცნიერებაში კარგად ცნობილი ფენომენია გაცოცხლებული ჩვენს საზოგადოებაში, რომელსაც "თაფლობის თვეს" უწოდებენ ფსიქოტრავმატოლოგიაში - როდესაც ყველა ვისაც ამა თუ იმ კუთხით შეეხო ტრაგედია, ყურადღების ცენტრშია და საზოგადოება მათ თანადგომასა უცხადებს და დახმარებას ცდილობს. მაგრამ ყველაზე მნიშნელოვანი ეტაპი დადგება "ხვალ" (და ეს ხვალ შეიძლება იყოს რამდენიმე დღე, კვირა ან თვე, ან, გნებავთ - წელიწადი - როდესაც საზოგადოება ყურადღებას უკვე სხვა მოვლენებზე გადაიტანს. აი ამ დროს ეს ადამიანები არ უნდა დარჩნენ მარტო. "ომი დამთავრდა, მშვიდობის გეშნოდეთ" = ამაზეც არის ნათქვამი. ამ ტრაგედიიდან რამდენიმე თვის მერე, ერთი წლის მერე, რამდენიმე წლის მერე - ეს ადამიანები არ უნდა დარჩნენ მარტო, როგორც ეს, მაგალითად, 2015 წლის წყალდიდობის შედეგად დაზარალებული ოჯახების შემთხვევაში მოხდა, რომელთაც სახელმწიფო არაფრით დაეხმარა.

აქვე მინდა ვთქვა, რომ ფსიქოლოგებისგან განსხვავებით, რომლებიც ამ ეტაპზე არ არიან დახმარების პირველი რგოლი, განსხვავდება ჟურნალისტების პროფესიული როლი და მისია - პასუხსიმგებლიანი ჟურნალისტი, ტრავმის მიმართ მგრძნობიარე და კომპეტენტური, თუ იცის როგორ ეურთიერთოს ადამიანს, რომელსაც უბედურება დაატყდა თავს - უნდა მივიდეს და დაელაპარაკოს ადამიანს, მაგრამ, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ადამიანს აქვს ამისი სურვილი. ჟურნალისტმა უნდა გააშუქოს მოვლენები, ასეთია ჟურნალისტის პროფესია, და ის არ იმსახურებს საზოგადოების მხრიდან გაკიცხვას იმის გამო, რომ ასრულებს თავის პროფესიულ მოვალეობას. ოღონდ, კიდევ უნდა გავიმეორო - ეს უნდა იყოს პასუხისმგებლიანი და არა სენსაციის მაძიებელი ჟურნალისტი და მედია.

და კიდევ ერთი რამ: დღეს, როცა მედია ყველა ჩვენ გავხდით, სოციალური ქსელების საშუალებით, ჩვენც უნდა დავაყენოთ თავი ამ ადამიანების ადგილზე და ვკითხოთ ჩვენს თავს - მოგვეწონებოდა ასე დაუკითხავად ჩვენს ფოტოებს რომ აფრიალებდნენ ტრაგედიის ხაზგასასმელად? ალბათ არა. იქნებ ამაზე თავი შევიკავოთ, იმიტომ რომ, სოციალური ქსელების საშუალებით, ახლა ყველა გარკვეულწილად "ჟურლანილსტები" ვართ, და იქნებ ფოტოების გარეშე გამოვხატოთ ჩვენი კოლექტიური გლოვა.

კიდევ მინდა შევეხო იმას, რომ თურმე 11 ოქტომბერი გამოცხადებულა ხელისუფლების მხრიდან ოფიციალურ "გლოვის დღედ". ხოდა არ მიმაჩნია ეს სწორი. გლოვობს დღეს მთელი საქართველო და ასე აწონილ-ფორმალურად არ შეიძლება ამ ვითარებაში გლოვის "გამოცხადება". გუშინდლიდან მოყოლებული უკვე გლოვის დღეები აქვს საქართველოს და ამის არა გამოცხადება, არამედ უბრალოდ კონსტანტაციაა საჭირო და შესაბამისი მოქმედება ხელისუფლების მხრიდან.

როგორ უნდა დავძლიოთ კოლექტიურ დონეზე ეს უბედურება? იმით, რომ პრობლემებს თვალი არ დავუხუჭოთ და ორი მუშა არ ჩავთვალოთ დამნაშავედ ამ სისტემურ პრობლემაში, რასაც უსისტემო მშენებლობები, მიშენებები და საავარიო სახლების იგნორირება ჰქვია. ამ გლოვას მხოლოდ იმ შემთხვევაში გავუმკლავდებით ღირსეულად, თუ ვითარების გამოსწორებაზე ვიმუშავებთ და არა განტევების ვაცის ძიებაზე, და თუ შევამცირებთ მომავალში ასეთი უბედურების განმეორების რისკს. და აქ ალბათ უნდა დაისვას შეკითხვა: რა ვისწავლეთ 2015 წლის წყალდიდობიდან? გამოვასწორეთ რამე? თუ ისევ გასცემენ ვერეს ხეობაში მშენებლობების ნებართვებს? რა შეიცვლება ბათუმის ტრაგედიის მერე? კიდევ ორი მუშის, ღატაკისა და უქონელის, ოჯახები გაუბედურდება, სავარაუდოდ. პასუხისმგებელი "ჩინოვნიკები" კი 11-ში "ოფიციალურ გლოვის დღეს" იგლოვებენ, ნორმირებულად,'' - აღნიშნავს ჯანა ჯავახიშვილი. 
წაიკითხეთ სრულად